Wiara w kaznodziejstwie nie jest jedynie zbiorem prawd do przyjęcia, ale odpowiedzią człowieka na Boga, który mówi i prowadzi. Zebrane tutaj homilie pokazują wiarę w doświadczeniu modlitwy, decyzji, próby, zaufania i codziennego świadectwa. Aktualnie kolekcja obejmuje 67 materiałów.
Kazanie pierwszokomunijne o Duchu Świętym, który pomaga rozpoznawać Jezusa i wydawać owoce dobra. Przykład św. Karola Acutisa łączy Eucharystię z życiem dziecka, przyjaźnią i pomocą innym. Rodzice zostają zaproszeni do pielęgnowania wiary dziecka po uroczystości.
Kazanie pierwszokomunijne o przyjaźni z Jezusem, która wzrasta przez Eucharystię i codzienną miłość. Historia postanowienia Dominika Savio prowadzi dzieci do osobistej odpowiedzi Jezusowi, a rodziców do dalszego towarzyszenia im w wierze.
Historia Zachariasza i Elżbiety uczy cierpliwego zaufania Bogu. Wzajemna pomoc Carla i jego korepetytorki pokazuje, że warto przyjmować wsparcie, wytrwale się uczyć i dziękować za obecność innych.
Rodowód Jezusa pokazuje, że Bóg działa w prawdziwej historii ludzi. Wspomnienie chrztu Carla zachęca dzieci do poznania początków własnej drogi wiary i wdzięczności za otrzymane dobro.
Chrześcijańska gotowość rodzi się z codziennego szukania Bożej mądrości, wiernego wypełniania dobra i nadziei opartej na zmartwychwstaniu Chrystusa. Jezus zachęca, by nie odkładać wiary na później, lecz już dziś żyć tak, aby być przygotowanym na spotkanie z Nim.
Wspomnienie zmarłych prowadzi od bólu rozstania ku paschalnej nadziei. Modlitwa za tych, którzy odeszli, jest wyrazem miłości, zaufania Bożemu miłosierdziu i wiary w zmartwychwstanie Chrystusa.
Prawdziwa pokora uwalnia od walki o znaczenie i uczy służyć tam, gdzie jesteśmy potrzebni. Święty Paweł pokazuje, że życie z Chrystusem owocuje troską o dobro innych, a Jezus zachęca, by własną wartość powierzyć Bogu.
Chrystus pozostaje wierny swojej misji mimo zagrożenia, a św. Paweł przypomina, że siłę do podobnej wytrwałości czerpiemy z prawdy, wiary, słowa Bożego i modlitwy.
Rocznica poświęcenia kościoła jako zaproszenie do wdzięczności za miejsce spotkania z Chrystusem oraz do odbudowywania relacji we wspólnocie. Homilia o przebaczeniu, osobistej wierze i życzliwości wobec powracających.
Miłość do Boga staje się widoczna w sposobie traktowania drugiego człowieka, szczególnie słabszego i pomijanego. Słowo Boże zachęca, aby w domu, szkole i internecie odpowiadać dobrem oraz dawać innym czytelny przykład wiary.
Miłość Boga staje się widzialna w sposobie traktowania człowieka, zwłaszcza słabego, obcego i bezbronnego. Słowo Boże wzywa do konkretnych decyzji, przez które wiara staje się świadectwem dla innych.
Miłość Boga i bliźniego jest jedną drogą wiary. Wyraża się w słuchaniu słowa, porzucaniu bożków oraz w konkretnej trosce o ludzi słabych, ubogich i obcych.
Bóg cierpliwie daje człowiekowi czas na nawrócenie i wzrost, a równocześnie wzywa do odpowiedzialnej współpracy z otrzymaną łaską. Dojrzałość wiary owocuje miłością oraz troską o jedność wspólnoty.
Chrześcijanin uczciwie wypełnia obowiązki wobec wspólnoty i państwa, pamiętając, że najwyższa wierność należy do Boga. Wiara powinna stawać się konkretnym czynem, miłość trudem, a nadzieja wytrwałością.
Jezus uczy uczciwego wypełniania obowiązków wobec ludzi i przypomina, że całe życie należy do Boga. Wiara staje się widoczna w codziennych wyborach, miłości i wytrwałej nadziei.
Jezus uczy odpowiedzialności za sprawy wspólne, a zarazem przypomina, że całe życie człowieka należy do Boga. Wiara wyraża się w uczciwości, miłości podejmującej trud oraz nadziei wytrwałej w codziennych obowiązkach.
Bóg zna całe nasze życie, a mimo to otacza nas troską i prowadzi ku obiecanemu dziedzictwu. Wiara w Chrystusa pozwala odrzucić obłudę, lęk przed opinią ludzi i codzienne maski, aby żyć w prawdzie potwierdzonej konkretnym dobrem.
Chrystus wyzwala człowieka z niewoli pozorów i lęku. Prawdziwa wiara przemienia wnętrze, a jej wiarygodnym owocem stają się miłość, hojność i troska o drugiego człowieka.
Chrystus wyzwala człowieka z niewoli lęku, pozorów i religijnego formalizmu. Prawdziwa wiara przemienia wnętrze, prowadzi do miłości oraz staje się widoczna w konkretnym dobru świadczonym bliźnim.
Bóg wyzwala człowieka z lęku i duchowej niewoli, a znakiem wzywającym do wiary jest sam Chrystus. Codzienne nawrócenie zaczyna się od słuchania Jego słowa i odważnego porządkowania życia według Ewangelii.
Wiara wyraża się w słuchaniu Boga i wiernym wprowadzaniu Jego słowa w codzienne decyzje. Chrzest daje nam godność dzieci Bożych i wzywa do budowania jedności ponad ludzkimi podziałami.
Wiara dojrzewa wtedy, gdy przyjęte słowo Boże przemienia codzienne decyzje. Przez chrzest należymy do Chrystusa, tworzymy w Nim jedną wspólnotę i jesteśmy wezwani do wiernego życia Jego obietnicą.
Chrystus jest mocniejszy od zła i wyzwala człowieka, który Mu ufa. Wiara domaga się jednak codziennej decyzji, aby uwolnione i uporządkowane życie wypełniać obecnością Boga oraz dobrem.
Bóg udziela Ducha Świętego tym, którzy z wiarą i wytrwale Go proszą. Chrześcijańskie życie rozwija się dzięki zaufaniu łasce, a codzienna modlitwa otwiera nas na Boże prowadzenie.
Wytrwała modlitwa otwiera człowieka na działanie Ducha Świętego. Bożego daru nie zdobywa się własnymi zasługami, lecz przyjmuje z wiarą i pozwala mu przemieniać codzienne życie.
Bóg posyła uczniów bez ludzkich zabezpieczeń, aby nieśli pokój i głosili Jego bliskość. W cierpieniu i bezsilności wiara pozwala wytrwać przy nadziei, że ostatnie słowo należy do Boga.
Hiob uczy wytrwałej nadziei pośród cierpienia, a posłanie uczniów pokazuje, że wiara prowadzi do niesienia pokoju i bliskości Boga. Święta Teresa przypomina, że misja może dokonywać się również przez modlitwę, zaufanie i małe czyny miłości.
Hiob pośród bolesnych strat trwa przed Bogiem, a Jezus uczy uczniów pokory i otwartości na dobro czynione przez innych. Wiara dojrzewa przez zaufanie, służbę najsłabszym oraz rezygnację z porównywania się.
Kazanie na 26. Niedzielę Zwykłą roku A podejmuje temat prawdziwego nawrócenia, odpowiedzialności za własne decyzje i wiary wyrażającej się w czynach. Wychodząc od dramatycznego wydarzenia w Jarosławskim Opactwie, prowadzi do refleksji nad słowami Jezusa o dwóch synach oraz nad tym, że Bóg nie zamyka człowieka w jego przeszłości, lecz nieustannie daje mu szansę, by zmienił swoje życie i wrócił na właściwą drogę.
Bóg działa w zmiennych porach naszego życia, choć nie zawsze rozumiemy Jego zamysł. Wyznanie wiary w Jezusa prowadzi do przyjęcia także Jego drogi krzyża, zaufania i wiernego pełnienia codziennych obowiązków.
Codzienna powtarzalność może budzić znużenie, a religijna ciekawość nie zawsze prowadzi do wiary. Słowo Boże zaprasza, aby pośród zwyczajnych obowiązków szukać prawdziwego spotkania z Jezusem i pozwolić Mu przemieniać życie.
Krzyż Chrystusa objawia miłość Boga, który pochyla się nad człowiekiem i prowadzi go ze śmierci do życia. Homilia zachęca, aby w cierpieniu patrzeć na Jezusa z wiarą oraz odpowiadać na Jego miłość pokorną służbą bliźnim.
Boże przebaczenie uwalnia człowieka od winy i uzdalnia do darowania urazów. Chrześcijańskie przebaczenie jest decyzją powierzenia krzywdy Bogu, może wymagać czasu i nie wyklucza sprawiedliwości ani roztropnych granic.
Udział w Eucharystii domaga się życia zgodnego z wyznawaną wiarą. Słuchanie słowa Chrystusa staje się trwałym fundamentem wtedy, gdy prowadzi do konkretnych decyzji i dobrych owoców.
Paweł ukazuje Ewangelię jako powierzony mu obowiązek i drogę wymagającą wytrwałości. Jezus przypomina, że wiarygodne prowadzenie innych zaczyna się od pokornego uznania własnych słabości i poddania życia Jego przemieniającemu słowu.
Jezus przywraca właściwy sens szabatu, a św. Paweł przestrzega przed pychą i osądzaniem. Dojrzała wiara łączy wierność Bogu z pokorą, miłosierdziem i troską o człowieka.
Dojrzała wiara prowadzi od przywiązania do ludzkich autorytetów ku zaufaniu Bogu, który daje wzrost. Uzdrowieni i umocnieni przez Chrystusa jesteśmy posłani, aby służyć oraz przekazywać Ewangelię dalej.
Kazanie o stałości wiary, właściwej hierarchii wartości i uczciwości wewnętrznej.
Spotkanie Bartłomieja z Jezusem pokazuje drogę od pytań i wątpliwości do osobistego wyznania wiary. Chrystus zna człowieka, zaprasza go do prawdy i posyła, aby swoim życiem prowadził innych do Boga.
Maryja uczestniczy w królowaniu Chrystusa przez pokorne zawierzenie i wierną służbę. Jej odpowiedź na słowo Boga pokazuje, że prawdziwa wielkość rodzi się z gotowości do wypełniania Bożej woli w codziennym życiu.
Śmierć bliskiej osoby przynosi ból i odsłania ludzką bezradność, lecz Chrystus zaprasza utrudzonych, aby złożyli w Nim swój ciężar. Modlitwa za [N] jest wyrazem miłości, wiary w zmartwychwstanie i ufności w Boże miłosierdzie.
Wiara, która nie przestaje wołać — XX Niedziela Zwykła, 16 sierpnia 2026 r.. Czytania: Iz 56, 1.6-7; Ps 67; Rz 11, 13-15.29-32; Mt 15, 21-28.
Trzyminutowe kazanie na 2026-08-16: wiara, która nie daje się odprawić.
Wniebowzięcie Maryi ukazuje cel chrześcijańskiej drogi: pełnię życia z Bogiem, obejmującą całego człowieka. Zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią, uwielbienie Maryi i Jej pełna wiary służba uczą nas patrzeć ku niebu, a zarazem wiernie podejmować codzienne obowiązki.
Bóg przychodzi z łagodną, lecz skuteczną obecnością i pozwala rozpoznać się pośród życiowych burz. Wiara dojrzewa, gdy człowiek słucha Chrystusa, woła do Niego o ratunek i przyjmuje Jego pomoc, pamiętając zarazem o tych, którzy oddalili się od Boga.
Bóg przychodzi pośród lęku nie przez hałas i przemoc, lecz przez swoją bliskość. Chrzest wszczepia człowieka w Chrystusa i włącza do wspólnoty Kościoła, a codzienna wiara pozwala rozpoznawać Pana nawet pośród życiowych burz.
Bóg przychodzi także pośród lęku, przeciwności i wewnętrznego zamętu. Wiara wzrasta przez modlitwę, rozpoznawanie obecności Chrystusa oraz wołanie o ratunek, a jej dojrzałość wyraża się również w trosce o tych, którzy oddalili się od Boga.
Prorok Habakuk i uczniowie Jezusa doświadczają bezradności wobec zła. Słowo Boże uczy wytrwałego zaufania, które dojrzewa w modlitwie, cierpliwości i wiernym podejmowaniu dobra.
Kazanie ze wspomnienia św. Dominika o modlitwie, cierpliwości i słowie rodzącym się ze spotkania z Bogiem.
Trzyminutowe kazanie na 2026-08-08: wiara wykonuje następny krok.
Kazanie na wspomnienie św. Dominika o wierze, modlitwie i cierpliwej pracy nad tym, co wydaje się niemożliwe.
Bóg odbudowuje swój lud i odpowiada na wytrwałą wiarę człowieka, który mimo trudności nie przestaje Mu ufać. Modlitwa kobiety kananejskiej uczy pokory, cierpliwości oraz troski o tych, których cierpienie staje się także naszym cierpieniem.
Bóg pozostaje wierny swojemu ludowi, a wytrwała prośba kobiety kananejskiej pokazuje, że ufność może przetrwać nawet milczenie i odrzucenie. Kazanie zachęca do cierpliwej modlitwy, wrażliwości na cudze cierpienie i powierzenia Chrystusowi spraw, których sami nie potrafimy rozwiązać.
Kazanie o wytrwałej modlitwie, pokorze i ufności kobiety kananejskiej.
Trzyminutowe kazanie na 2026-08-05: wiara, która nie odchodzi obrażona.
Kazanie o wytrwałej wierze kobiety kananejskiej i Bogu, który prowadzi swój lud ku odnowie.
Kazanie o porządkowaniu serca, uczciwości wobec Boga i duszpasterskiej gorliwości św. Jana Marii Vianneya.
Homilia we wspomnienie św. Ignacego Loyoli o otwartości na Boga, rozeznawaniu i odwadze zmiany.
Przyjaźń Jezusa z rodzeństwem z Betanii pokazuje, że wiara dojrzewa w codziennych relacjach, szczerej modlitwie i zaufaniu pośród cierpienia. Bliskość okazana drugiemu człowiekowi staje się konkretną odpowiedzią na miłość otrzymaną od Boga.
Krótka homilia we wspomnienie świętych Marty, Marii i Łazarza.
Homilia we wspomnienie świętych Marty, Marii i Łazarza o wierze przeżywanej w domu, pracy i przyjaźni.
Kazanie o łasce chrztu jako początku drogi z Chrystusem. Obraz lampy oświetlającej kolejne kroki pomaga spojrzeć z nadzieją na nieznaną przyszłość dziecka. Tekst łączy obietnicę nowego serca z odpowiedzialnością za przekazywanie wiary i obecnością Jezusa przez całe życie.
Kazanie o włączeniu ochrzczonego dziecka do Kościoła i żywej więzi z Chrystusem. Obraz przygotowanego miejsca przy rodzinnym stole łączy się z biblijnymi obrazami duchowej świątyni i winnego krzewu. Zachęca całą wspólnotę do towarzyszenia dziecku w dojrzewaniu wiary.
Kazanie ukazujące chrzest jako rzeczywiste narodziny do życia w Chrystusie. Obraz maleńkiego ziarna pomaga zrozumieć dar, którego pełnia będzie odsłaniać się stopniowo. Tekst łączy rozmowę Jezusa z Nikodemem z odpowiedzialnością dorosłych za rozwój wiary dziecka.
Kazanie o nadziei pokładanej w Bożym miłosierdziu. Ewangelia pomaga powierzyć Bogu całe życie zmarłej osoby, również to, co trudne i niedokończone. Zachęca do osobistego pojednania z Bogiem i uczciwego spojrzenia na własne życie.
Kazanie o Bogu, przed którym człowiek może odsłonić swoją bezradność. Zaproszenie Jezusa do przyjęcia ukojenia pomaga powierzyć Mu zmarłą osobę oraz odnaleźć oparcie w trudnym czasie żałoby.
Kazanie bliskie doświadczeniu żałoby. Spotkanie Marty z Jezusem pokazuje, że tęsknota, pytania i ból mogą współistnieć z wiarą w zmartwychwstanie. Zachęca do modlitwy za osobę zmarłą i cierpliwej obecności przy najbliższych.