Zająć miejsce, które wskazuje Bóg

W domu jednego z przywódców faryzeuszów Jezus zauważa, jak zaproszeni wybierają sobie pierwsze miejsca. To pozornie drobna scena. Nikt nie wypowiada wielkich słów, nie dochodzi do otwartego sporu. Każdy po prostu chce usiąść trochę wyżej, znaleźć się bliżej gospodarza, zostać zauważonym. Jezus dostrzega jednak, że w takim zachowaniu ujawnia się pragnienie znaczenia. Człowiek chce sam sobie zapewnić odpowiednią pozycję i potwierdzić własną wartość.

Podobne pragnienie może pojawić się wszędzie: w domu, w pracy, we wspólnocie i wśród przyjaciół. Chcemy, aby liczono się z naszym zdaniem, zauważono wysiłek, podziękowano za pomoc. Samo pragnienie uznania jest ludzkie. Problem zaczyna się wtedy, gdy od niego uzależniamy pokój ducha. Wówczas cudzy sukces zaczyna nas boleć, brak pochwały odbieramy jako krzywdę, a każde zadanie oceniamy według tego, ile przyniesie nam znaczenia.

Jezus zachęca, aby zająć ostatnie miejsce. Nie chodzi o udawanie kogoś bezwartościowego ani o poniżanie siebie. Pokora jest zgodą na prawdę: wszystko, co dobre, jest darem, a nasza godność nie zależy od miejsca przy stole, funkcji ani ludzkich ocen. Człowiek pokorny nie musi nieustannie udowadniać, że jest ważny. Może spokojnie wykonać dobro, które pozostanie niezauważone. Potrafi także cieszyć się tym, że ktoś inny został wyróżniony.

Taką wolność widzimy w świętym Pawle. Apostoł znajduje się w sytuacji