Miłość, która zauważa człowieka - (do dorosłych 2) - XXX Niedziela Zwykła

Wyobraźmy sobie prostą sytuację. Ktoś wraca zmęczony do domu, myśląc już tylko o własnych obowiązkach. Na klatce schodowej spotyka starszą sąsiadkę, która z trudem niesie zakupy. Można uprzejmie powiedzieć „dzień dobry” i pójść dalej. Można też zatrzymać się, wziąć torbę i wejść kilka pięter wolniej, niż się planowało. Miłość bardzo często rozstrzyga się właśnie w takich chwilach: kiedy drugi człowiek zatrzymuje nasz pośpiech i staje się kimś, kogo naprawdę zauważamy.

W Ewangelii Jezus zostaje zapytany o największe przykazanie. Odpowiada, wskazując na miłość Boga całym sobą oraz miłość bliźniego jak siebie samego. Łączy te przykazania tak mocno, że nie można ich od siebie oddzielić. Relacja z Bogiem wpływa na sposób, w jaki patrzymy na ludzi. Z kolei nasze zachowanie wobec bliźnich pokazuje, czy słowa wypowiadane na modlitwie przenikają codzienne życie.

Miłość Boga obejmuje całego człowieka: jego myślenie, pragnienia, wybory i sposób korzystania z czasu. Nie ogranicza się do wzruszenia ani do pojedynczego religijnego gestu. Człowiek miłujący Boga pyta, czy jego decyzje są zgodne z Bożą wolą, czy potrafi przebaczyć, uczciwie pracować, dotrzymać słowa i zrezygnować z własnej wygody dla czyjegoś dobra. Taka miłość dojrzewa każdego dnia, również pośród zmęczenia, napięć i obowiązków.

Pierwsze czytanie pokazuje bardzo konkretnie, jak ta miłość ma wyglądać. Bóg upomina się o