Powołanie dotyczy nie tylko wyboru stanu życia, ale codziennej odpowiedzi na Boże wezwanie. Zebrane homilie pomagają mówić o słuchaniu, decyzji, wierności i odwadze pójścia drogą, którą wskazuje Chrystus. Aktualnie kolekcja obejmuje 33 materiały.
Narodziny Jana Chrzciciela otwierają pytanie o własne powołanie i odpowiedzialność. Szkolny żart Carla przypomina, że świętość dojrzewa przez wychowanie, przyjmowanie uwag i świadome wybieranie dobra.
Powołanie apostołów i Pierwsza Komunia Carla pomagają dzieciom rozpocząć adwentową przygodę z Jezusem. Kazanie zachęca do odłożenia czegoś przyjemnego, aby znaleźć czas dla Boga lub drugiego człowieka.
Królestwo Boże staje się widoczne tam, gdzie człowiek przyjmuje drugiego jak brata, rezygnuje z odwetu i podejmuje trud pojednania. Chrystus wzywa do czujności, cierpliwości oraz budowania jedności w codziennych relacjach.
Rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej przypomina o jedności Kościoła i wzywa do troski o świętość wspólnoty oraz własnego życia. Chrystus jest jedynym fundamentem, a spotkanie z Nim powinno oczyszczać nasze relacje, wybory i sposób przeżywania modlitwy.
Chrześcijanin żyje ze świadomością, że jego ojczyzna jest w niebie, a zarazem odpowiedzialnie korzysta z czasu i powierzonych mu dóbr. Jezus wzywa do roztropności, zdecydowania i konsekwencji w czynieniu dobra.
Chrześcijańska roztropność polega na podejmowaniu konkretnych decyzji zgodnych z celem, którym jest życie z Bogiem. Słowo Boże wzywa do wytrwałości, nawrócenia i odpowiedzialnego korzystania z doczesnych dóbr oraz czasu.
Jezus wzywa do świadomego i konsekwentnego pójścia za Nim. Codzienny trud współpracy z Bożą łaską sprawia, że chrześcijanin staje się światłem dla innych.
Jezus wzywa do świadomego i konsekwentnego pójścia za Nim, a św. Paweł pokazuje, że codzienny trud ucznia jest możliwy dzięki działaniu Boga. Wierność wyraża się w przyjęciu krzyża, rezygnacji z szemrania i uporządkowaniu przywiązań.
Miłość Boga staje się widzialna w sposobie traktowania człowieka, zwłaszcza słabego, obcego i bezbronnego. Słowo Boże wzywa do konkretnych decyzji, przez które wiara staje się świadectwem dla innych.
Jezus wzywa do osobistego nawrócenia i przypomina, że Boża cierpliwość jest szansą na wydanie dobrych owoców. Wzrost dokonuje się we wspólnocie Kościoła, gdy każdy wykorzystuje otrzymane dary i żyje prawdą w miłości.
Bóg cierpliwie daje człowiekowi czas na nawrócenie i wzrost, a równocześnie wzywa do odpowiedzialnej współpracy z otrzymaną łaską. Dojrzałość wiary owocuje miłością oraz troską o jedność wspólnoty.
Bóg wzywa do rozpoznania chwili, w której trzeba porzucić zwlekanie, podjąć pojednanie i cierpliwie troszczyć się o jedność z innymi.
Bóg obdarza nas łaską i zaufaniem, a zarazem wzywa do czujności oraz odpowiedzialnego wypełniania codziennych obowiązków. Chrześcijańska gotowość na spotkanie z Panem wyraża się w wiernej służbie ludziom powierzonym naszej trosce.
Chrześcijańskie świadectwo wyrasta z poznania nadziei, do której wzywa Bóg, oraz z ufności w pomoc Ducha Świętego. Jezus zachęca, aby przyznawać się do Niego także wtedy, gdy wiąże się to z niezrozumieniem lub lękiem.
Bóg wyzwala człowieka z lęku i duchowej niewoli, a znakiem wzywającym do wiary jest sam Chrystus. Codzienne nawrócenie zaczyna się od słuchania Jego słowa i odważnego porządkowania życia według Ewangelii.
Wiara wyraża się w słuchaniu Boga i wiernym wprowadzaniu Jego słowa w codzienne decyzje. Chrzest daje nam godność dzieci Bożych i wzywa do budowania jedności ponad ludzkimi podziałami.
Bóg obdarza człowieka zaufaniem i cierpliwie oczekuje owoców sprawiedliwości, wierności oraz miłości. Przypowieść o dzierżawcach winnicy wzywa do uznania Chrystusa za fundament życia i do odpowiedzialnego korzystania z powierzonych darów.
Bóg posyła swoich aniołów, aby prowadzili człowieka ku Niemu. Ich opieka wzywa nas do ufności, posłuszeństwa Bożemu słowu i troski o ludzi słabych oraz bezbronnych.
Bóg przekracza ludzkie wyobrażenia, a powołanie do pójścia za Chrystusem domaga się zaufania, wolności od wymówek i codziennej wierności podjętej drodze.
Bóg nie zatrzymuje człowieka w jego dawnych błędach, lecz wzywa do przemiany potwierdzonej czynami. Jezus uczy, że prawdziwe posłuszeństwo wyraża się w działaniu, a św. Paweł wskazuje na pokorę Chrystusa jako drogę budowania jedności i dobra.
Kohelet przypomina o przemijaniu i wzywa, aby pamiętać o Stwórcy przez całe życie. Jezus przygotowuje uczniów na swoją mękę, zachęcając nas do przyjmowania także trudnych słów i wiernego przeżywania teraźniejszości.
Słowo Boże wzywa do uczciwego rozeznawania własnych zamiarów, wrażliwości na potrzebujących oraz przekładania usłyszanej nauki na codzienne decyzje. Posłuszeństwo Bogu czyni człowieka bliskim Jezusowi i przemienia jego relacje z innymi.
Powołanie Mateusza ukazuje, że Chrystus przychodzi do człowieka pośród jego codzienności i otwiera przed nim nową drogę. Odpowiedzią na Jego miłosierdzie jest nawrócenie, troska o jedność oraz wykorzystywanie otrzymanych darów dla dobra wspólnoty.
Dojrzała miłość uwzględnia dobro i sumienie drugiego człowieka, także wtedy, gdy wymaga to rezygnacji z własnej racji. Jezus wzywa do miłosierdzia, przebaczenia i modlitwy za tych, którzy nas krzywdzą.
Chrześcijańska miłość uwzględnia sumienie bliźniego, rezygnuje z odwetu i naśladuje miłosierdzie Boga. Jezus wzywa do konkretnych gestów dobra, modlitwy za trudnych ludzi oraz przebaczenia połączonego z prawdą i roztropnością.
Chrystus uzdrawia człowieka ze sparaliżowaną ręką i wzywa nas do odważnego usuwania zła, które przenika życie osobiste oraz wspólnotowe. Jego łaska pozwala rozpocząć od nowa, w prawdzie i szczerości.
Słowo Boże wzywa do zdecydowanego odrzucenia zła, a zarazem do troski o człowieka potrzebującego uzdrowienia. Chrześcijańska stanowczość powinna służyć nawróceniu i dobru, nigdy zaś osądzaniu lub poniżaniu.
Słowo Boże wzywa do pokory w ocenianiu ludzi oraz do otwartości na odnowę, którą przynosi Chrystus. Wierny uczeń troszczy się o powierzone mu dobro, pozostawia ostateczny sąd Bogu i pozwala Ewangelii przemieniać własne przyzwyczajenia.
Jezus wchodzi w codzienność uczniów i zaprasza ich do zaufania większego niż własne doświadczenie. Pokora wobec Boga pozwala przyjąć Jego łaskę, podjąć na nowo wysiłek i odpowiedzieć na powołanie.
Kazanie o wolności od przywiązań, odwadze odpowiedzi na wezwanie Jezusa i misyjnej gorliwości św. Jacka.
Kazanie na wspomnienie św. Jacka o wolności serca, stracie i decyzji pójścia za Chrystusem.
Naśladowanie Chrystusa wymaga rezygnacji z egoizmu i wiernego przyjmowania codziennych obowiązków. Bóg widzi zarówno wyrządzoną krzywdę, jak i dobro podejmowane bez rozgłosu, dlatego żaden gest miłości nie jest daremny.
Bóg wzywa do przyjęcia prawdy, nawet gdy jest wymagająca, oraz do odpowiedzialności za ludzi, których potrzeby dostrzegamy. Jezus pokazuje, że oddane Mu skromne środki mogą stać się narzędziem dobra przekraczającego nasze możliwości.