Miłość, która bierze odpowiedzialność

Bracia i siostry,

święty Paweł przypomina dzisiaj, że sama wiedza może prowadzić do pychy, natomiast miłość buduje. Koryntianie spierali się o pokarmy składane wcześniej w ofierze bożkom. Niektórzy wiedzieli, że bożki nie mają żadnej mocy, i czuli się wolni. Paweł każe im jednak spojrzeć szerzej: moje zachowanie może zranić sumienie człowieka słabszego. Mogę mieć rację, a równocześnie nie okazać miłości.

To bardzo aktualne. Czasem mówimy: „Mam do tego prawo”, „Nie robię nic złego”, „To jego problem”. Chrześcijanin pyta głębiej: jaki wpływ ma moje zachowanie na drugiego człowieka? Czy moje słowa pomagają mu wzrastać, czy stają się dla niego przeszkodą? Dojrzałość wiary poznaje się również po tym, że potrafimy zrezygnować z części własnej swobody ze względu na czyjeś dobro.

Jezus prowadzi nas jeszcze dalej. Wzywa do miłości nieprzyjaciół, błogosławienia tym, którzy złorzeczą, i modlitwy za krzywdzących. To wymagające słowa. Jezus nie mówi, że krzywda jest czymś dobrym ani że mamy pozwalać na dalszą przemoc. Pokazuje sposób, w jaki zło może zostać zatrzymane: nie odpowiadamy tą samą nienawiścią, nie karmimy pragnienia odwetu, nie pozwalamy, aby cudzy grzech urządził się w naszym wnętrzu.

Może ktoś zranił nas niesprawiedliwym słowem. Pierwszym krokiem nie musi być natychmiastowe uczucie sympatii. Może nim być decyzja, że nie będę oczerniał tej osoby, nie odpłacę upokorz