Przebaczenie należy do najbardziej wymagających tematów duszpasterskich, bo dotyka realnych ran i relacji. Zebrane kazania pomagają mówić o nim bez banalizowania krzywdy, a jednocześnie wskazują drogę Ewangelii prowadzącą do wolności i pojednania. Aktualnie kolekcja obejmuje 36 materiałów.
Słowa Jezusa o Janie Chrzcicielu prowadzą do odkrywania prawdziwej wielkości człowieka. Carlo stający w obronie wyśmiewanego kolegi pokazuje, jak zauważać pomijanych i bezpiecznie przeciwstawiać się krzywdzie.
Królestwo Boże staje się widoczne tam, gdzie Ewangelia przemienia relacje, prowadzi do pojednania i pozwala przyjąć drugiego człowieka jak brata.
Królestwo Boże staje się widoczne tam, gdzie człowiek przyjmuje drugiego jak brata, rezygnuje z odwetu i podejmuje trud pojednania. Chrystus wzywa do czujności, cierpliwości oraz budowania jedności w codziennych relacjach.
Kazanie opiera się na obrazie domu Ojca z Ewangelii św. Jana i odpowiada na jedno z najbardziej naturalnych pytań po śmierci bliskiej osoby: „Gdzie on teraz jest?”. Homilia zestawia puste miejsce pozostawione po zmarłym w naszym domu z miejscem, które Chrystus przygotowuje człowiekowi u Ojca. Podkreśla, że zmarli nie odchodzą w nicość, lecz są powierzani rękom Boga, a pamięć o nich powinna prowadzić do konkretnej modlitwy o przebaczenie, oczyszczenie i pełnię życia wiecznego. Kazanie kończy się osobistym wezwaniem, aby także własne życie przeżywać w bliskości z Chrystusem, który jest drogą prowadzącą do domu Ojca.
Liturgia słowa prowadzi od bólu rozstania ku nadziei zakorzenionej w zmartwychwstaniu Chrystusa. Pamięć o zmarłych staje się modlitwą, a świadomość przemijania wezwaniem do wiernego i pojednanego życia.
„Jezus zapłakał” - to pokazuje Chrystusa jako Tego, który nie pozostaje obojętny wobec ludzkiej żałoby, tęsknoty i bólu po stracie bliskich. Homilia łączy doświadczenie cmentarza i pamięci o zmarłych z chrześcijańską nadzieją zmartwychwstania, a jednocześnie mocno podkreśla sens modlitwy za zmarłych jako konkretnego aktu miłości. Przypomina również, że Dzień Zaduszny jest wezwaniem do osobistego nawrócenia, pojednania i dobrego przeżywania własnego życia w perspektywie wieczności.
Ciepła homilia o świętości dojrzewającej w codziennych relacjach. Obraz dostawionego krzesła prowadzi do błogosławieństw i konkretnego zaproszenia do pojednania.
Jezus przywraca cierpiącej kobiecie wolność i godność, a św. Paweł zachęca, by tę samą dobroć przekazywać przez przebaczenie, czyste życie i słowa pełne wdzięczności.
Chrystus uwalnia człowieka od tego, co odbiera mu godność i nie pozwala spojrzeć z nadzieją ku Bogu. Przyjęta łaska powinna owocować dobrocią, przebaczeniem oraz wrażliwością na cierpienie bliźnich.
Rocznica poświęcenia kościoła jako zaproszenie do wdzięczności za miejsce spotkania z Chrystusem oraz do odbudowywania relacji we wspólnocie. Homilia o przebaczeniu, osobistej wierze i życzliwości wobec powracających.
Bóg wzywa do rozpoznania chwili, w której trzeba porzucić zwlekanie, podjąć pojednanie i cierpliwie troszczyć się o jedność z innymi.
Chrześcijańskie rozeznanie prowadzi do troski o jedność, pokornego spojrzenia na siebie i podjęcia pojednania bez odkładania go na później.
Spotkanie z Chrystusem pozwala uznać własną słabość, przyjąć przebaczenie i odpowiedzieć miłością, która przemienia codzienne życie.
Uznanie własnej słabości otwiera człowieka na przebaczenie i wdzięczną miłość. Boża łaska przemienia życie, gdy zostaje przyjęta z pokorą i przekłada się na konkretne dobro wobec innych.
Chleb ukazany jako owoc ludzkiej pracy i dar Boga. Łączy wdzięczność za plony z wezwaniem do dzielenia się, szacunku dla pracy rolników oraz przebaczenia, o którym mówi Ewangelia.
Przebaczenie uwalnia od ciężaru gniewu i jest odpowiedzią na miłosierdzie otrzymane od Boga. Jezus zaprasza, aby cierpliwie odnawiać relacje, pamiętając, że wszyscy żyjemy dla Niego.
Boże przebaczenie uwalnia człowieka od winy i uzdalnia do darowania urazów. Chrześcijańskie przebaczenie jest decyzją powierzenia krzywdy Bogu, może wymagać czasu i nie wyklucza sprawiedliwości ani roztropnych granic.
Przebaczenie rodzi się z pamięci o długu darowanym nam przez Boga. Chrześcijanin, należący do Chrystusa, może zrezygnować z odwetu, nazywając zarazem krzywdę po imieniu, szukając prawdy i zachowując potrzebne granice.
Boże przebaczenie uwalnia człowieka od rachunku krzywd i uzdalnia do przebaczania innym. Przebaczenie nie oznacza lekceważenia zła, lecz rezygnację z zemsty i oddanie sprawiedliwości Bogu.
Dojrzała miłość uwzględnia dobro i sumienie drugiego człowieka, także wtedy, gdy wymaga to rezygnacji z własnej racji. Jezus wzywa do miłosierdzia, przebaczenia i modlitwy za tych, którzy nas krzywdzą.
Chrześcijańska miłość uwzględnia sumienie bliźniego, rezygnuje z odwetu i naśladuje miłosierdzie Boga. Jezus wzywa do konkretnych gestów dobra, modlitwy za trudnych ludzi oraz przebaczenia połączonego z prawdą i roztropnością.
Adoracja prowadzi od uwielbienia Chrystusa obecnego w Eucharystii przez wdzięczność i przebłaganie do modlitwy za wspólnotę. Słowo Boże przypomina o odpowiedzialności za bliźnich, miłości wyrażonej w prawdzie oraz pojednaniu, które powinno owocować w codziennych relacjach.
Pycha rodzi się wtedy, gdy człowiek zapomina, że wszystko otrzymał od Boga. Jezus uczy patrzeć na przykazania w świetle ich celu, a św. Paweł wskazuje drogę pokory, cierpliwości i błogosławienia także w obliczu krzywdy.
Krótka refleksja o odwadze przyznania się do błędu zamiast brnięcia w krzywdzącą decyzję.
Śmierć bliskiego człowieka prowadzi ku paschalnej nadziei, modlitwie za zmarłego i uczciwemu spojrzeniu na własne życie. Czuwanie oznacza codzienną wierność, pojednanie oraz gotowość na spotkanie z miłosiernym Bogiem.
Krótka refleksja o przebaczeniu jako rezygnacji z odwetu i odzyskiwaniu wewnętrznej wolności.
Kazanie o przebaczeniu, pamięci doznanej łaski i stawianiu granic bez pragnienia odwetu.
Trzyminutowe kazanie na 2026-08-13: przestać prowadzić rachunek krzywd.
Kazanie o przebaczeniu, odpowiedzialności i wyjściu z niewoli nieustannego rozliczania.
Naśladowanie Chrystusa wymaga rezygnacji z egoizmu i wiernego przyjmowania codziennych obowiązków. Bóg widzi zarówno wyrządzoną krzywdę, jak i dobro podejmowane bez rozgłosu, dlatego żaden gest miłości nie jest daremny.
Krótka refleksja o różnicy między wiernym niesieniem codziennych trudów a bierną zgodą na krzywdę.
Kazanie na wspomnienie św. Jana Marii Vianneya o obecności Chrystusa pośród burzy i kapłańskiej służbie pojednania.
Kazanie o budowaniu małżeństwa na słowie Chrystusa. Obraz niewidocznych fundamentów domu ukazuje znaczenie przebaczenia, wdzięczności i uczciwej rozmowy. Zachęca nowożeńców do codziennej troski o więź, która pozwala wspólnie przechodzić przez trudności.
Kazanie o nadziei pokładanej w Bożym miłosierdziu. Ewangelia pomaga powierzyć Bogu całe życie zmarłej osoby, również to, co trudne i niedokończone. Zachęca do osobistego pojednania z Bogiem i uczciwego spojrzenia na własne życie.
Kazanie zbudowane wokół obrazu domu Ojca. Obietnica Jezusa pozwala spojrzeć na życie jako na drogę ku spotkaniu z Bogiem. Nadzieja wieczności prowadzi do troski o relacje i pojednania już dzisiaj.
Kazanie szkolne w stylu ciepłym, biblijnym i konkretnym. Czytania: .