Wrócić i podziękować
Boża łaska uzdrawia człowieka i uczy wdzięczności, która przemienia się w dobroć, łagodność oraz gotowość do służby innym.
Boże Miłosierdzie ukazuje Boga, który szuka człowieka, podnosi go i otwiera drogę powrotu. Ta kolekcja skupia homilie o łasce, przebaczeniu, nawróceniu i nadziei dla człowieka, który potrzebuje nowego początku. Aktualnie kolekcja obejmuje 23 materiały.
Boża łaska uzdrawia człowieka i uczy wdzięczności, która przemienia się w dobroć, łagodność oraz gotowość do służby innym.
Uzdrowiony Samarytanin pokazuje, że wdzięczność prowadzi człowieka z powrotem do Boga i odnawia więź z Nim. Przykład św. Marcina przypomina, że doświadczenie Bożej dobroci powinno owocować łagodnością, miłosierdziem i konkretną pomocą bliźnim.
Boża łaska przemienia codzienne postępowanie i uzdalnia do pokornej, wytrwałej służby bez szukania uznania. Święty Leon Wielki przypomina, że wierność Chrystusowi wyraża się zarówno w wyznawanej prawdzie, jak i w odpowiedzialnym działaniu.
Bóg cierpliwie szuka człowieka oddalającego się przez grzech i raduje się z jego powrotu. Odpowiedzią na tę miłość jest uznanie Chrystusa za największą wartość oraz przyjęcie ludzi, którym On okazuje miłosierdzie.
Jezus wzywa do świadomego i konsekwentnego pójścia za Nim. Codzienny trud współpracy z Bożą łaską sprawia, że chrześcijanin staje się światłem dla innych.
Wspomnienie zmarłych prowadzi od bólu rozstania ku paschalnej nadziei. Modlitwa za tych, którzy odeszli, jest wyrazem miłości, zaufania Bożemu miłosierdziu i wiary w zmartwychwstanie Chrystusa.
Świętość wyrasta z przyjęcia Bożej miłości i wiernego życia błogosławieństwami. Każdy chrześcijanin jest zaproszony, aby przez modlitwę, miłosierdzie, czystość serca i wytrwałość dojrzewać do spotkania z Bogiem.
Boża łaska uwalnia człowieka od budowania życia wyłącznie na posiadaniu. Otrzymane dobra mają służyć dobrym czynom, wdzięczności i trosce o bliźnich.
Wierność Ewangelii rozpoznaje się po miłości, która dostrzega cierpiącego, zatrzymuje się przy nim i podejmuje konkretną pomoc. Przykład świętej Faustyny przypomina, że przyjęte miłosierdzie powinno kształtować nasze spojrzenie na innych.
Spotkanie ze świętą Faustyną i przypowieść o miłosiernym Samarytaninie przypominają, że przyjęte miłosierdzie Boga powinno stawać się konkretną pomocą okazywaną drugiemu człowiekowi.
Chrystus powołuje człowieka pośród jego codzienności i słabości, a następnie daje mu miejsce we wspólnocie Kościoła. Odpowiedzią na to wezwanie jest nawrócenie, miłosierdzie wobec innych i wierne służenie otrzymanymi darami.
Powołanie Mateusza ukazuje, że Chrystus przychodzi do człowieka pośród jego codzienności i otwiera przed nim nową drogę. Odpowiedzią na Jego miłosierdzie jest nawrócenie, troska o jedność oraz wykorzystywanie otrzymanych darów dla dobra wspólnoty.
Uznanie własnej słabości otwiera człowieka na przebaczenie i wdzięczną miłość. Boża łaska przemienia życie, gdy zostaje przyjęta z pokorą i przekłada się na konkretne dobro wobec innych.
Przebaczenie uwalnia od ciężaru gniewu i jest odpowiedzią na miłosierdzie otrzymane od Boga. Jezus zaprasza, aby cierpliwie odnawiać relacje, pamiętając, że wszyscy żyjemy dla Niego.
Dojrzała miłość uwzględnia dobro i sumienie drugiego człowieka, także wtedy, gdy wymaga to rezygnacji z własnej racji. Jezus wzywa do miłosierdzia, przebaczenia i modlitwy za tych, którzy nas krzywdzą.
Chrześcijańska miłość uwzględnia sumienie bliźniego, rezygnuje z odwetu i naśladuje miłosierdzie Boga. Jezus wzywa do konkretnych gestów dobra, modlitwy za trudnych ludzi oraz przebaczenia połączonego z prawdą i roztropnością.
Jezus przywraca właściwy sens szabatu, a św. Paweł przestrzega przed pychą i osądzaniem. Dojrzała wiara łączy wierność Bogu z pokorą, miłosierdziem i troską o człowieka.
Krótka refleksja o tym, że praktyki religijne powinny prowadzić do sprawiedliwości i miłosierdzia.
Kazanie o sprawiedliwości, miłosierdziu i uczciwości, które powinny przenikać praktyki religijne.
Śmierć bliskiej osoby przynosi ból i odsłania ludzką bezradność, lecz Chrystus zaprasza utrudzonych, aby złożyli w Nim swój ciężar. Modlitwa za [N] jest wyrazem miłości, wiary w zmartwychwstanie i ufności w Boże miłosierdzie.
Chrześcijańska nadzieja w obliczu śmierci opiera się na żyjącym Odkupicielu i obietnicy domu Ojca. Pogrzeb jest czasem modlitwy o Boże miłosierdzie dla [N] oraz wezwaniem, by odpowiedzialnie wykorzystać własne życie.
Jeremiasz i Jan Chrzciciel pokazują odwagę sumienia wiernego Bogu mimo grożących konsekwencji. Święty Alfons Maria Liguori przypomina, że prawdę trzeba łączyć z roztropnością, miłosierdziem i troską o człowieka.
Kazanie o nadziei pokładanej w Bożym miłosierdziu. Ewangelia pomaga powierzyć Bogu całe życie zmarłej osoby, również to, co trudne i niedokończone. Zachęca do osobistego pojednania z Bogiem i uczciwego spojrzenia na własne życie.