Wiara, która nie odchodzi obrażona

Jeremiasz zapowiada powrót ludu i odbudowę po czasie cierpienia. Bóg mówi o miłości odwiecznej. Człowiek może przeżyć utratę, zawód i długie oczekiwanie, ale wierność Boga nie kończy się wraz z jego kryzysem.

Kobieta kananejska przychodzi do Jezusa z cierpieniem matki. Początkowo spotyka się z milczeniem. Później słyszy słowa, które mogłyby ją zniechęcić. Ona jednak nie odchodzi obrażona. Nie walczy o prestiż. Walczy o życie dziecka i ufa, że w Jezusie jest dobro większe niż jej trudne doświadczenie chwili.

Jej odpowiedź jest pokorna, ale nie poniżona. Potrafi przyjąć własne miejsce i jednocześnie prosić dalej. Jezus ukazuje wielkość jej wiary. Ta scena uczy, że modlitwa nie zawsze rozwija się według wygodnego scenariusza. Czasem wymaga przejścia przez ciszę, niezrozumienie i oczyszczenie motywacji.

Wiele osób przestaje się modlić, bo odpowiedź nie przyszła szybko. Inni obrażają się na Kościół lub Boga po spotkaniu z ludzką słabością. Dzisiejsza Ewangelia nie każe lekceważyć krzywdy. Zachęca jednak, by nie pozwolić, aby czyjś błąd odebrał nam dostęp do Chrystusa.

Przynieśmy Mu dzisiaj sprawę, w której tracimy cierpliwość. Prośmy bez udawania i bez żądania, aby Bóg działał według naszego terminu. Wiara kobiety kananejskiej pokazuje, że wytrwałość nie jest hałasem. Jest głębokim przekonaniem, że nawet okruch łaski wystarczy, aby rozpocząć przemianę.