Eucharystia jest źródłem życia Kościoła i jednym z najczęściej podejmowanych tematów homiletycznych. Zebrane teksty pomagają mówić o realnym spotkaniu z Chrystusem, Komunii Świętej, wdzięczności i życiu, które ma wyrastać z ołtarza. Aktualnie kolekcja obejmuje 15 materiałów.
Kazanie pierwszokomunijne o spotkaniu z Jezusem, dla którego warto znaleźć czas w każdą niedzielę. Wspomnienie Pierwszej Komunii św. Teresy z Lisieux łączy radość rodzinnej uroczystości z darem Eucharystii i przypomnieniem rodzicom o dalszej trosce o wiarę dziecka.
Kazanie pierwszokomunijne o przynależności do Boga, rozpoczętej w chrzcie i umacnianej w Eucharystii. Wspomnienie Jana Pawła II o kościele w Wadowicach prowadzi dzieci do wdzięczności i zaufania, a rodzicom przypomina znaczenie religijnego życia domu.
Kazanie pierwszokomunijne o Duchu Świętym, który pomaga rozpoznawać Jezusa i wydawać owoce dobra. Przykład św. Karola Acutisa łączy Eucharystię z życiem dziecka, przyjaźnią i pomocą innym. Rodzice zostają zaproszeni do pielęgnowania wiary dziecka po uroczystości.
Kazanie pierwszokomunijne o Jezusie, który wstąpił do nieba i pozostaje obecny w swoim Kościele. Przekaz o św. Tarsycjuszu pomaga dzieciom rozpoznać skarb Eucharystii i nieść dobro innym, a rodzicom przypomina o dalszym prowadzeniu dziecka ku sakramentom.
Kazanie pierwszokomunijne o przyjaźni z Jezusem, która wzrasta przez Eucharystię i codzienną miłość. Historia postanowienia Dominika Savio prowadzi dzieci do osobistej odpowiedzi Jezusowi, a rodziców do dalszego towarzyszenia im w wierze.
Uzdrowienie niewidomych prowadzi do pytania o dostrzeganie obecności Jezusa. Eucharystyczna wystawa Carla zachęca dzieci do poznawania znaków w kościele i bardziej świadomego uczestnictwa we Mszy Świętej.
Powołanie apostołów i Pierwsza Komunia Carla pomagają dzieciom rozpocząć adwentową przygodę z Jezusem. Kazanie zachęca do odłożenia czegoś przyjemnego, aby znaleźć czas dla Boga lub drugiego człowieka.
Słowo prowadzi od doświadczenia cmentarza i osobistej pamięci o zmarłych do centralnej prawdy chrześcijańskiej: grób nie jest końcem, ponieważ Chrystus zmartwychwstał. Homilia podkreśla, że Dzień Zaduszny nie jest tylko dniem wspominania bliskich, ale przede wszystkim modlitwy za nich. Pokazuje sens Eucharystii, wypominków, odpustów i modlitwy za zmarłych jako konkretnego aktu miłości. Jednocześnie zachęca żyjących do spojrzenia na własne życie w perspektywie wieczności. Całość zamyka klamra obrazu kamienia grobowego: kamień nie ma ostatniego słowa — ostatnie słowo należy do Chrystusa i jest nim życie.
Udział w Eucharystii domaga się życia zgodnego z wyznawaną wiarą. Słuchanie słowa Chrystusa staje się trwałym fundamentem wtedy, gdy prowadzi do konkretnych decyzji i dobrych owoców.
Słuchanie Chrystusa powinno prowadzić do konkretnych decyzji i wierności Bogu. Udział w Eucharystii domaga się jedności życia oraz odrzucenia wszystkiego, co staje się bożkiem.
Tradycyjna adoracja Eucharystyczna na pierwszą niedzielę września, z elementami dziękczynienia, uwielbienia, przebłagania i prośby.
Adoracja prowadzi od uwielbienia Chrystusa obecnego w Eucharystii przez wdzięczność i przebłaganie do modlitwy za wspólnotę. Słowo Boże przypomina o odpowiedzialności za bliźnich, miłości wyrażonej w prawdzie oraz pojednaniu, które powinno owocować w codziennych relacjach.
Kazanie ze wspomnienia św. Piusa X o przykazaniu miłości, duchowym ożywieniu i Eucharystii.
Kazanie o modlitwie za zmarłych jako trwałym wyrazie miłości. Wyjaśnia znaczenie Eucharystii sprawowanej za zmarłą osobę i zachęca do pamięci, która znajduje konkretny wyraz w dalszej modlitwie.