Wdzięczność za całą drogę — zakończenie roku szkolnego

Pwt 8, 2-10; Ps 103; Flp 1, 3-6; Łk 17, 11-19

Kończymy rok szkolny. Łatwo sprowadzić go do ocen, świadectw i osiągnięć. Słowo Boże zachęca, aby spojrzeć na całą drogę, także na trudne momenty.

Mojżesz przypomina ludowi lata wędrówki. Zachęca, aby pamiętali, skąd przyszli i czego się nauczyli. Pamięć chroni przed pychą i rozpaczą.

W tym roku były sukcesy, ale także porażki. Jedne lekcje przyszły z podręcznika, inne z konfliktu, błędu albo konieczności zaczynania od nowa.

Ewangelia opowiada o dziesięciu uzdrowionych, z których tylko jeden wrócił podziękować. Wdzięczność wymaga zatrzymania. Człowiek musi zauważyć dobro, zanim pobiegnie dalej.

Drodzy uczniowie, podziękujcie za osoby, które wam pomagały. Nauczycielowi, rodzicom, koledze, który tłumaczył zadanie. Nie każde dobro było widoczne.

Nauczyciele także mogą podziękować uczniom. Nawet trudna klasa potrafi nauczyć cierpliwości, elastyczności i nowych sposobów pracy.

Rodzice przez cały rok wykonywali wiele niewidzialnych czynności. Organizowali czas, przypominali, wspierali i niekiedy martwili się bardziej niż dzieci.

Wdzięczność nie oznacza idealizowania. Można być wdzięcznym i jednocześnie widzieć, co wymaga poprawy.

Wdzięczność nie rodzi się sama. Trzeba przypomnieć sobie konkretne chwile. Może nauczyciel został po lekcji, kolega pożyczył notatki, a rodzic pomógł przetrwać trudniejszy tydzień. Im b