Miłość silniejsza od lęku — wspomnienie św. Maksymiliana Marii Kolbego

Ezechiel opowiada historię niewierności Jerozolimy językiem małżeńskiego przymierza. Bóg podniósł porzuconą, obdarował ją godnością, a ona zapomniała, skąd otrzymała życie. Mimo zdrady Bóg pamięta o swoim przymierzu i otwiera drogę powrotu.

Jezus mówi o małżeństwie w sposób wymagający. Przypomina pierwotny zamysł Boga: jedność, wierność i wzajemny dar. Zna ludzką twardość serca, a jednocześnie nie obniża wartości miłości tylko dlatego, że człowiek bywa słaby.

Święty Maksymilian Kolbe ukazał w Auschwitz, że miłość może przekroczyć instynkt ratowania siebie. Zgłosił się na śmierć za Franciszka Gajowniczka, męża i ojca rodziny. Nie był to nagły gest bez wcześniejszej historii. Dojrzał z życia modlitwy, pracy i codziennego oddania Maryi.

Wierność buduje się wcześniej niż chwila próby. Małżonkowie dochowują przysięgi przez setki małych wyborów: rozmowę mimo zmęczenia, uczciwość, przebaczenie i ochronę więzi. Kapłan pozostaje wierny przez modlitwę, służbę i odpowiedzialność za słowo. Człowiek nie staje się zdolny do wielkiej miłości bez praktykowania małej.

Prośmy św. Maksymiliana, aby uczył nas miłości konkretnej i odważnej. Nie każdy będzie wezwany do oddania życia w jednym momencie. Każdy może oddawać je po kawałku: czasem, cierpliwością, wiernością i obroną człowieka, którego łatwo pozostawić samego.