Żyć w prawdzie przed Bogiem

Święty Paweł rozpoczyna List do Efezjan od uwielbienia Boga. Przypomina, że zostaliśmy wybrani w Chrystusie, obdarzeni łaską, odkupieniem i przebaczeniem grzechów. U początku naszej wiary znajduje się więc dar. Bóg pierwszy wychodzi ku człowiekowi, przyjmuje go i zaprasza do życia blisko siebie. Ostatecznym zamysłem Boga jest zjednoczenie wszystkiego w Chrystusie.

To słowo może przynieść pokój każdemu, kto patrzy na siebie głównie przez pryzmat własnych braków, grzechów i porażek. Nasza wartość nie zaczyna się od osiągnięć. Zaczyna się od tego, że Bóg nas chciał, powołał i obdarzył łaską. Chrześcijańskie życie jest odpowiedzią na tę miłość. Człowiek, który wie, że został przyjęty przez Boga, może uczciwie uznać swoje błędy i rozpocząć nawrócenie.

Ewangelia pokazuje jednak, że Boży dar można odrzucić. Jezus wypowiada surowe słowa wobec tych, którzy budują grobowce prorokom, a jednocześnie trwają w postawie ich prześladowców. Z zewnątrz okazują szacunek Bożym wysłannikom, lecz nie chcą przyjąć słowa, które wzywa ich do przemiany. Szczególnie mocne jest oskarżenie skierowane do uczonych w Prawie: wzięli klucz poznania, sami nie weszli i przeszkodzili tym, którzy chcieli wejść.

Można znać religijny język, uczestniczyć w nabożeństwach i powoływać się na tradycję, a równocześnie bronić się przed głosem Boga. Dzieje się tak wtedy, gdy słowo Boże stosujemy przede wszystkim do