Przykazanie, które ożywia wyschłe kości — wspomnienie św. Piusa X

Dolina wyschłych kości wygląda jak miejsce bez przyszłości. Bóg pyta Ezechiela, czy kości ożyją. Prorok nie udaje pewności. Odpowiada: „Panie Boże, Ty to wiesz”. Ta pokora otwiera przestrzeń działania Ducha.

Kości łączą się, pojawia się ciało, ale wciąż brakuje życia. Potrzebne jest tchnienie. Można zbudować poprawne struktury, zachować zwyczaje i opracować plany, a jednak pozostać duchowo martwym. Kościół i człowiek potrzebują Ducha Świętego, nie tylko sprawnej organizacji.

Jezus streszcza całe Prawo w miłości Boga i bliźniego. Te przykazania nie konkurują ze sobą. Miłość Boga uczy patrzeć na człowieka jak na Jego dziecko. Miłość bliźniego sprawdza, czy modlitwa rzeczywiście przemienia życie.

Święty Pius X pragnął przybliżyć wiernych do Eucharystii i zachęcał do częstej Komunii Świętej. Wiedział, że chrześcijanin nie ożywia siebie sam. Potrzebuje pokarmu, którym jest Chrystus.

Kiedy jakaś dziedzina życia przypomina dolinę wyschłych kości, nie warto rezygnować. Trzeba prosić o Ducha i podjąć miłość w konkretnej formie. Jedna wierna decyzja może stać się miejscem, przez które Bóg zacznie przywracać oddech.