Prowadzeni i strzeżeni przez Boga

Człowiek chce czuć się bezpiecznie. Zabezpiecza dom, troszczy się o zdrowie, planuje przyszłość i unika zagrożeń. Mimo tych starań przychodzą jednak chwile, w których dostrzegamy własną kruchość. Nie wszystko potrafimy przewidzieć i nie nad wszystkim mamy władzę. Dzisiejsze słowo przypomina, że na drogach życia nie jesteśmy pozostawieni sami sobie.

Bóg mówi do ludu wędrującego przez pustynię, że posyła przed nim anioła, aby go strzegł i doprowadził do przygotowanego miejsca. Ta obietnica zostaje dana ludziom będącym w drodze. Jeszcze nie dotarli do celu, spotykają przeszkody i potrzebują prowadzenia. Właśnie w takiej sytuacji Bóg zapewnia o swojej opiece.

Opieka Boża nie oznacza życia wolnego od trudności. Izrael nadal musi iść, podejmować decyzje i mierzyć się z przeciwnościami. Anioł idzie przed ludem, lecz lud ma słuchać jego głosu. Boże prowadzenie domaga się więc uważności i posłuszeństwa. Można prosić Boga o ochronę, a jednocześnie uparcie wybierać drogę przeciwną Jego przykazaniom. Można modlić się o światło, a później zamknąć oczy na prawdę, która wymaga zmiany postępowania.

Każdy z nas zna chwile, gdy trudno rozpoznać właściwy kierunek. Pojawia się ważna decyzja, napięcie w rodzinie, pokusa odwetu, lęk o przyszłość albo zmęczenie, które odbiera cierpliwość. Boża opieka może wtedy objawiać się przez głos sumienia, słowo Pisma, dobrą radę, ostrzeżenie bliskiego