Pozostać przy krzyżu - Matki Bożej Bolesnej

Cierpienie często rodzi pytanie: gdzie jest Bóg? Dzisiejsze czytania prowadzą nas pod krzyż i pokazują, że Bóg jest blisko człowieka także wtedy, gdy ból nie ustępuje i brakuje łatwych odpowiedzi.

List do Hebrajczyków mówi o Chrystusie, który zanosił do Ojca modlitwy „z głośnym wołaniem i płaczem”. Jezus zna ludzki lęk, łzy i ciężar doświadczenia. Jego posłuszeństwo nie było chłodnym wypełnieniem obowiązku. Było ufnością zachowaną pośród cierpienia. W ten sposób stał się sprawcą zbawienia dla tych, którzy są Mu posłuszni.

Pod krzyżem stoi Maryja. Ewangelista nie zapisuje żadnego Jej słowa. Widzimy Jej obecność. Matka pozostaje blisko Syna w godzinie, w której nie może zatrzymać cierpienia ani zmienić biegu wydarzeń. Jej miłość wyraża się przez wierne trwanie.

Takiej obecności potrzebuje nieraz człowiek chory, samotny albo pogrążony w żałobie. Osoba siedząca przy szpitalnym łóżku może nie znaleźć słów, które przyniosą ulgę. Samo pozostanie, podanie ręki, cierpliwe słuchanie i wspólna modlitwa stają się wtedy prawdziwym darem. Maryja Bolesna uczy nas, że miłość potrafi pozostać, również wtedy, gdy czuje własną bezradność.

Z wysokości krzyża Jezus mówi do Matki: „Niewiasto, oto syn Twój”, a do ucznia: „Oto Matka twoja”. W chwili cierpienia tworzy więź. Powierza Maryi ucznia, a uczniowi Maryję. Chrystus prowadzi ludzi ku wzajemnej odpowiedzialności i bliskości. Dlatego