Owoc, który widać w codzienności

Dzisiejsze czytania zapraszają nas do spojrzenia na owoce własnego życia. Święty Paweł pisze o prowadzeniu przez Ducha, a następnie wymienia to, co rodzi się w człowieku otwartym na Jego działanie: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność i opanowanie. To cechy bardzo konkretne. Można je rozpoznać w sposobie, w jaki rozmawiamy, reagujemy na trudności, odnosimy się do bliskich i traktujemy ludzi zależnych od naszej decyzji.

Życie według Ducha nie ogranicza się do wzniosłych uczuć. Duch Święty przemienia nasze wybory, słowa i przyzwyczajenia. Uczy cierpliwości wtedy, gdy ktoś po raz kolejny wystawia ją na próbę. Pomaga zachować łagodność, kiedy łatwo byłoby odpowiedzieć złością. Prowadzi do wierności w obowiązkach, których nikt nie zauważa i za które nikt nie dziękuje. Daje opanowanie, gdy emocje podpowiadają reakcję, której później moglibyśmy żałować.

W Ewangelii Jezus wypowiada surowe słowa pod adresem faryzeuszów i uczonych w Prawie. Dostrzega ich dbałość o drobiazgowe przepisy, a zarazem wskazuje na zaniedbanie sprawiedliwości i miłości Boga. Zewnętrzna poprawność może przecież współistnieć z obojętnością na człowieka. Można pilnować religijnych zwyczajów, a jednocześnie ranić słowem, szukać uznania, osądzać innych lub wymagać od nich więcej, niż wymaga się od siebie.

Jezus szczególnie stanowczo mówi o nakładaniu na ludzi ciężarów.