Niebo jest przyszłością całego człowieka - Uroczystość Wniebowzięcia NMP

Pierwszego listopada 1950 roku plac Świętego Piotra wypełnił się wiernymi. Europa wciąż nosiła głębokie rany pozostawione przez drugą wojnę światową. Miliony ludzi opłakiwały zabitych, rodziny pamiętały o zaginionych, a miasta podnosiły się z ruin. Właśnie wtedy papież Pius XII uroczyście ogłosił dogmat, że Maryja po zakończeniu ziemskiego życia została z ciałem i duszą wzięta do chwały nieba. Pośród świata, który tak brutalnie potraktował ludzkie ciało, Kościół przypomniał jego godność i ostateczne przeznaczenie. Człowiek nie jest materiałem, który można wykorzystać, zranić i porzucić. Jest powołany do życia z Bogiem.

Uroczystość Wniebowzięcia kieruje nasz wzrok ku niebu, lecz nie odrywa nas od ziemi. Przeciwnie, pomaga właściwie przeżywać doczesność. Pokazuje, że nasze decyzje, relacje, praca, cierpienie i troska o drugiego człowieka mają znaczenie sięgające wieczności. Maryja została wzięta do nieba jako cała osoba. W Niej widzimy zapowiedź tego, co Bóg przygotował dla odkupionego człowieka.

Pierwsze czytanie ukazuje wielki znak na niebie: Niewiastę obleczoną w słońce, z księżycem pod stopami i wieńcem z gwiazd. Obraz ten odnosi się do ludu Bożego, a tradycja Kościoła odczytuje go również w świetle osoby Maryi. Obok Niewiasty pojawia się smok, znak siły zła, która chce zniszczyć Boże dzieło. Ostatnie słowo nie należy jednak do smoka. Rozlega się głos mówiący o zbawieni