Bóg powierza nam swój dom - I Niedziela Adwentu - (dzieci i młodzież)

W pierwszym czytaniu jesteśmy jak glina w rękach Boga. W Ewangelii otrzymujemy odpowiedzialność za dom. To niezwykłe połączenie: Bóg wciąż nas kształtuje, a już nam ufa i powierza zadania. Nie czeka, aż będziemy umieli wszystko. Zaprasza nas do współpracy dzisiaj.

Prorok Izajasz zwraca się do Boga jak do Ojca. Mówi także o ludzkim zagubieniu i o sercu, które potrafi stwardnieć. Z gliną jest podobnie: kiedy wyschnie, trudno nadać jej kształt. Człowiek również może tak mocno przyzwyczaić się do własnego zdania, że przestaje słuchać. Adwent zaczyna się więc od prośby: Ojcze, pomóż mi przyjmować to, czego chcesz mnie nauczyć.

Jezus opowiada o człowieku, który przed wyjazdem powierzył sługom swój dom. Każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu nakazał czuwać. Dom ma żyć także podczas nieobecności gospodarza. Powierzone obowiązki mają znaczenie.

Wyobraźcie sobie klasę przygotowującą dużą makietę. Ktoś robi drzewa, ktoś budynki, a jedna osoba ma przygotować podstawę. Może pomyśleć: moja część jest najmniej ciekawa, nawet jej nie będzie dobrze widać. Jednak bez niej cała praca nie będzie miała na czym stanąć. Wspólne dzieło potrzebuje również tego, co pozostaje mało widoczne.

Podobnie jest w domu, w klasie, wśród przyjaciół. Twoja obecność ma znaczenie. Od ciebie może zależeć, czy wspólna praca zostanie wykonana uczciwie, czy ktoś odważysz się przerwać wyśmiewanie kolegi, czy