Dziękujemy za wzajemną pomoc — zakończenie roku w szkole integracyjnej

Iz 43, 1-4; Ps 139; 1 Kor 12, 12-27; Mt 25, 31-40

Kończąc rok w szkole integracyjnej, warto zobaczyć dobro, które powstaje przez wzajemną pomoc. Czasem jest tak zwyczajne, że przestajemy je zauważać.

Bóg mówi: „Jesteś drogi w moich oczach”. Każdy uczeń ma godność niezależną od sprawności.

Święty Paweł przypomina, że części ciała potrzebują siebie nawzajem. Pomoc nie płynie tylko w jednym kierunku.

Uczeń z niepełnosprawnością może potrzebować wsparcia, a jednocześnie uczyć innych cierpliwości, prostoty i radości.

Warto podziękować nauczycielom współorganizującym, terapeutom, asystentom i rodzicom. Ich praca często jest mało widoczna.

Drodzy uczniowie, pomoc nie oznacza wyręczania. Trzeba pozwolić drugiej osobie zrobić to, co potrafi.

Jezus mówi: „Byłem chory, a odwiedziliście Mnie”. Spotyka nas w osobie potrzebującej.

Integracja wymaga także ochrony całej klasy. Trudne zachowanie trzeba zatrzymywać bez odbierania godności.

Część pomocy dokonuje się bez słów. Kolega przesuwa krzesło, podaje materiał, czeka albo tłumaczy zasadę gry. Takie gesty budują kulturę, w której osoba nie musi ciągle prosić o podstawowe miejsce.

Warto podziękować także uczniom, którzy nauczyli się cierpliwości. Może czasem musieli zmienić plan albo zaczekać. Ich wysiłek również jest częścią integracji.

Nie należy jednak wymagać od jednego dziecka, aby stale było opiekunem ko