Nie chowaj życia do ziemi - XXXIII Niedziela Zwykła - (wariant 2)

Wyobraźmy sobie, że ogrodnik przed dłuższym wyjazdem wręcza dwóm osobom po torebce nasion. Pierwsza starannie chowa swoją do szuflady. Pilnuje, aby nie zamokła, nie zgubiła się i nie została naruszona. Druga otwiera opakowanie, przygotowuje ziemię, sieje, podlewa i cierpliwie czeka. Musi zmierzyć się z suszą, chwastami i ryzykiem, że część nasion nie wzejdzie. Kiedy ogrodnik wraca, pierwsza osoba z dumą oddaje mu nienaruszone opakowanie. Druga prowadzi go do ogrodu. Torebka jest pusta, ręce są ubrudzone ziemią, ale na grządkach rosną kwiaty i dojrzewają owoce.

Dzisiejsza Ewangelia stawia nas przed podobnym pytaniem: co robimy z tym, co zostało nam powierzone? Talent z przypowieści był wielką sumą pieniędzy. Jezus mówi więc o ogromnym majątku oddanym sługom na czas nieobecności pana. Każdy otrzymuje inną kwotę, zgodnie ze swoimi możliwościami. Żaden nie pozostaje jednak z pustymi rękami.

To ważna wiadomość dla każdego z nas. Możemy czasem myśleć, że otrzymaliśmy niewiele, ponieważ porównujemy się z innymi. Ktoś ma więcej sił, wiedzy, pieniędzy albo łatwości w nawiązywaniu relacji. Ktoś inny zajmuje ważniejsze stanowisko, ma większy wpływ lub cieszy się uznaniem. W przypowieści pan nie porównuje jednak sługi, który otrzymał dwa talenty, ze sługą obdarowanym pięcioma. Obydwaj słyszą taką samą pochwałę, ponieważ obydwaj byli wierni. Bóg nie będzie nas rozliczał z życia sąsiad