Król, który upomina się o najmniejszych - Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata - (wariant 1)

Król wszechświata upomina się o człowieka, którego łatwo przeoczyć. W dzisiejszej Ewangelii zasiada na tronie pełnym chwały, a zarazem utożsamia się z głodnym, przybyszem, chorym i więźniem. Jego majestat nie oddala Go od ludzkiej biedy. Pozwala zobaczyć, jak wielką godność ma człowiek potrzebujący.

To ważne, gdy wyznajemy dzisiaj, że Jezus Chrystus jest Królem. Można wypowiedzieć ten tytuł uroczyście i z przekonaniem, a jednak pozostawić Mu niewiele miejsca we własnych decyzjach. Ewangelia sprowadza nasze wyznanie do konkretu: czy panowanie Chrystusa dosięga sposobu, w jaki traktujemy ludzi, zwłaszcza tych, którzy nie mogą się nam odwdzięczyć?

Prorok Ezechiel pozwala najpierw zobaczyć, jaki jest ten Król. Bóg sam szuka swoich owiec. Dociera tam, gdzie zostały rozproszone. Zagubioną odnajduje, zranioną opatruje, słabą umacnia. Nie jest obojętnym zarządcą, dla którego liczy się jedynie to, czy całe stado wygląda dobrze. Dostrzega ranę konkretnej owcy i jej potrzebę.

Wielu z nas potrzebuje dziś usłyszeć właśnie to: Bóg widzi także twoje zagubienie. Wie o zmęczeniu, które trudno nazwać. Zna słabość, z którą sobie nie radzisz. Jego królowanie obejmuje również te miejsca życia, których się wstydzimy albo których już nie potrafimy uporządkować. Możemy pozwolić, żeby nas szukał, prowadził i leczył.

Jednocześnie ten sam Pasterz zapowiada, że będzie sądził między owcą a owcą