Gdy cudze dobro zaczyna nas boleć - do dzieci i młodzieży - XXV Niedziela Zwykła

Wyobraźcie sobie drużynę, która właśnie wygrała ważny turniej. Jedni zawodnicy grali od pierwszej minuty, inni weszli na boisko dopiero pod koniec. Kiedy jednak przychodzi czas radości, wszyscy otrzymują medale. Ktoś mógłby wtedy powiedzieć: „To niesprawiedliwe! Ja biegałem przez cały mecz, a on grał tylko kilka minut”. Tak łatwo przestać cieszyć się zwycięstwem, kiedy zaczynamy porównywać się z innymi.

Podobne napięcie pojawia się w przypowieści Jezusa. Właściciel winnicy wychodzi o różnych porach i zaprasza ludzi do pracy. Jedni zaczynają rano, inni znacznie później, a ostatni pracują bardzo krótko. Wieczorem każdy otrzymuje po denarze. Ci, którzy trudzili się od rana, zaczynają szemrać. Właściciel ich nie oszukał. Dał im dokładnie tyle, na ile się umówili. Ich niezadowolenie rodzi się dopiero wtedy, gdy widzą dobro okazane pozostałym.

To ważna lekcja. Czasem cudze szczęście zaczyna nas boleć. Kolega dostał lepszą ocenę. Ktoś inny został pochwalony. Koleżanka szybciej znalazła przyjaciół. Brat otrzymał coś, czego sami pragniemy. Wtedy dobro, które otrzymaliśmy, nagle wydaje się zbyt małe. Zamiast wdzięczności pojawia się pytanie: „Dlaczego on też?” albo „Dlaczego ona ma więcej?”. Zazdrość działa jak ciemne okulary: nie zmienia rzeczywistości, ale sprawia, że wszystko widzimy w ponurych barwach.

Jezus pokazuje nam Boga, który wciąż wychodzi po człowieka. Szuka go rano