Bóg nie stoi obojętnie przy naszym grobie - (II Msza - 2 wersja) - Dzień Zaduszny

W dzisiejszej Ewangelii znajduje się jedno niezwykle krótkie zdanie. Tak krótkie, że można przejść nad nim niemal niezauważenie.

„Jezus zapłakał”.

Bóg płacze przy grobie człowieka.

To chyba jeden z najpiękniejszych obrazów na Dzień Zaduszny.

Bo wielu z nas przychodzi dzisiaj do kościoła z konkretną twarzą w pamięci. Za chwilę pojedziemy albo już byliśmy na cmentarzu. Staniemy przy konkretnym grobie.

I są groby, przy których nawet po dwudziestu latach coś ściska człowieka w gardle.

Czas nie zawsze zabiera tęsknotę. Czasem tylko uczymy się z nią żyć.

Dlatego dobrze usłyszeć dzisiaj, że Jezus nie mówi Marii: „Nie powinnaś płakać, przecież twój brat zmartwychwstanie”.

On najpierw płacze razem z nią.

Bóg nie jest daleko od ludzkiego bólu.

Jeżeli brak ci matki – On wie.

Jeżeli tęsknisz za ojcem – On wie.

Jeżeli odszedł współmałżonek, brat, siostra, dziecko, przyjaciel – On wie.

Jeżeli pozostało coś niewypowiedzianego, jakieś „przepraszam”, którego nie zdążyłeś powiedzieć, albo „kocham”, które wypowiadałeś zbyt rzadko – On również o tym wie.

Ale Jezus nie zatrzymuje się na łzach.

Idzie do grobu Łazarza i każe odsunąć kamień.

I wtedy padają słowa, które zmieniają wszystko: Łazarz ma wyjść.

To jest bardzo ważne także dzisiaj.

Chrześcijańska nadzieja nie polega jedynie na tym, że pocieszamy się pięknymi wspomnieniami.

Nasza nadziej